در عصر برنز، آلیاژهای حاوی روی نیز از قبرس و فلسطین، در حال ظهور بودند.

آلیاژهای مشابه مفرغ‌های امروزی، پیش از 1000 سال قبل از میلاد ریخته می‌شدند، اگرچه نسبت مس، قلع، روی و سرب آنها، به خوبی مشخص نبوده است.

به دنبال ظهور نوعی از برنج در مصر، در قرن اول پیش از میلاد، احتمالا از فلسطین، رومیان به سرعت دانش و کاربرد مس، برنز، برنج و مفرغ‌ ‌را با یکدیگر تلفیق کردند.

ریخته‌گری ناقوس(نوعی از ریخته‌گری)، 1000 سال قبل از میلاد مسیح در چین آغاز شد و به مرور طراحی ناقوس به درجه بالایی از پیشرفت فنی رسید. این فناوری سرانجام از طریق آسیا و اروپا به انگلیس گسترش یافت.

قالب ناقوس‌های برنز در تولیدی Whitechapel Foundry

در طی قرون وسطی، چند کتاب مهم در باب استخراج، ذوب، ریخته‌گری و فورجینگ مس نوشته شده است. این کتاب‌ها ثابت کردند، ریخته‌گری و کار با مس و همچنین آلیاژهای آن، ریشه در سنت‌ها و روش‌هایی دارد که طی چند هزار سال، توسعه یافته است.

تولید معادن عصر برنز، بسیار قابل توجه است. ارزیابی‌ها و بررسی‌های نقشه‌های معادن قدیمی و مطالعات مربوط به کارگران ماقبل تاریخ در میتربرگ در کوه‌های آلپ اتریش، حاکی از آن بودند که حدود 20 هزار تن مس سیاه در دوره عصر برنز، تولید شده است.

مس سیاه، محصول معمول ذوب باستان و حاوی حدود 90 درصد مس بود. مس سیاه، به عنوان کیک‌های تخت چند کیلوگرمی، برای تصفیه و سپس دستیابی به مس خالص از طریق فرآیند پرداخت، معامله می‌شدند.

2750 سال قبل از میلاد، زمانی که مس در ابوسیر، در مصر، برای لوله‌کشی‌های آب مورد استفاده قرار می‌گرفت، کاربردهای مهندسی گسترده‌ای برای آن یافت شد. مس و برنز، برای ساخت آینه، توسط بیشتر تمدن‌های مدیترانه‌ای دوره عصر برنز، استفاده می‌شدند. بعد از نابودی کارتاژ توسط رومی‌ها، بسیاری از رازها و علوم شمال افریقا در آن زمان، نابود شدند. شواهدی از مهارت‌های مهندسی شگفت‌انگیز کارتاژیان پیدا شده است، از جمله اولین استفاده شناخته شده از چرخ دنده ساخته شده از برنز.

برنز، در بسیاری از مصنوعات زندگی روزمره رومیان به کار می‌رفته است، از کارد و چنگال و ظروف و زیورآلات گرفته تا سکه، چاقو، تیغ، ابزار، آلات موسیقی و سلاح های جنگی. این الگوی استفاده، در دوره‌های زمانی مختلف و تقریبا در هر جایی که ذوب مس و برنج وجود داشت، تکرار می‌شد. اما دنیای جدید و افریقا، به دلیل فاصله‌ای که از مسیرهای تجاری داشتند، در این تحولات 3000-3500 سال، عقب ماندند.